Dla urzeczywistnienia wezwania płynącego z zachęty Jezusa, które wzywa wszystkich wierzących do wyrażania czynnej miłości wobec bliźniego, trzeba podjąć konkretne działania, będące odblaskiem dobroci i miłości samego Boga. Wśród wielu możliwości niesienia pomocy, należy wymienić chociażby kilka, które z powodzeniem mogą i powinny stanowić wezwanie do realizacji dla wspólnot parafialnych. Wiele z nich stanowi kontynuację dzieł, które z głęboką wiarą, przekonaniem i godnym podziwu zaangażowaniem, wykonywała pierwotna gmina chrześcijańska. Należą do nich: pozyskiwanie dóbr materialnych i rozdzielanie ich według potrzeby (por. Dz 2, 45); opieka nad chorymi (por. Dz 5, 15); troska o wdowy przy codziennym rozdzielaniu jałmużny (por. Dz 6,1); przestrzeganie gościnności (por. Rz 12,13); opieka nad sierotami (por. Jk 1,27); nawiedzenie więźniów (por. Mt 25,36). Wśród innych działań posługi miłości można wymienić: odwiedziny chorego sąsiada, lub osoby samotnej mieszkającej na terytorium parafii; odwiedziny chorych i niepełnosprawnych znajdujących się w szpitalach, hospicjach, domach pomocy; niesienie codziennej pomocy świadczonej na rzecz rodzin posiadających osoby niepełnosprawne lub przewlekle chore; odwiedzenie domów dziecka, szpitali; modlitwa za bliźnich; szerzenie idei szeroko rozumianego wolontariatu; organizowanie spotkań tematyczno – formacyjnych ( odwołujących się do działań charytatywnych Kościoła), przeprowadzanych w szkołach, parafiach, środowiskach pracy sektora socjalnego.
Należy również mocno zaakcentować fakt, że dzieło miłosierdzia Kościoła powinno być mocno zakorzenione i czerpać inspirację z sakramentu Eucharystii. Msza Święta jako przejaw niepojętej i niezgłębionej miłości Boga do człowieka, pozwala odczytać swoją misję do apostolstwa miłości, wyrażonego poprzez konkretny czyn, ucząc jednocześnie postawy pokory i służby.
Zaangażowanie ewangelizacyjne zakorzenione jest w przesłaniu o konieczności przepowiadania Dobrej Nowiny. Tyle wokół nas słów pogardy, osądów, ludzkich kalkulacji i medialnej spekulacji. Czasami gubimy się w wartościowaniu ludzkich wyborów, ulegamy złowieszczym i zakłamanym prądom ideologicznym i światopoglądowym. Trzeba nam powrócić do źródła Słowa, które rodzi wewnętrzny pokój, daje przekonanie płynące z wiary, że Bóg jest pośród nas, że On jest Panem dziejów i historii. Poza tym, przesłanie Dobrej Nowiny, wypływające z Pisma Świętego, interpretowane i aktualizowane przez publikacje katolickie, stanowi o odczytywaniu „znaków czasu”, oraz daje nam możliwość przemiany oblicza ziemi dla Królestwa Jezusa. Ewangelizacja kładzie akcent na słowo pisane i mówione, traktujące o Ewangelii i promujące dzieła wyrosłe z zasad ewangelicznego życia. Koncentruje się na różnych formach przepowiadania, takich jak : promocja stron internetowych katolickich; promocja prasy katolickiej (zamówienie i zachęcenie do czytania prasy, przekazywania materiałów dla grup formacyjnych); promocja mediów katolickich (radio, telewizja); promocja gazetek parafialnych; chrześcijańskie spotkania kulturalne (spektakle, wieczornice, konkursy, koncerty); tworzenie klubów inteligencji katolickiej (spotkania wykładowo-dyskusyjne na temat np. kwestii moralnych, etycznych, dokumentów papieskich); promocja kręgów biblijnych; filmy o tematyce religijnej; festiwal piosenki religijnej.
Zaangażowanie liturgiczno – modlitewne koncentruje się głownie na: celebracjach liturgicznych (dbanie o piękno liturgii; zaangażowanie liturgiczne świeckich; formacja ministrantów i lektorów; celebrowaniu uroczystości i świąt patronalnych; schola; chór); szeroko rozumianej promocji kultu Boga, Maryi, świętych, wyrażaną w różnych formach pobożnościowych aktów. Stanowi nieoceniony dar dla wspólnoty parafialnej także dzięki przesłaniu i zobowiązaniu do modlitwy wstawienniczej, wyrażanej poprzez indywidualne trwanie przed Jezusem, akty wynagrodzenia i pokuty (ekspiacyjne), oraz ofiarę cierpienia. Wpisuje się w ideę Kościoła wstawienniczego. Zaangazowani parafianie stają się powiernikami spraw współbraci i sióstr ze wspólnot rodzinnych, parafialnych i Kościoła Powszechnego ; apostołami modlitwy i reprezentantami Ludu Bożego w sprawowaniu liturgii. Wśród wezwanych i zaproszonych do tej grupy osób, swoje miejsce znajdują ludzie chorzy, starsi; wszyscy, którym bliska jest idea adoracji Najświętszego Sakramentu (akcent modlitwy wstawienniczej); osoby obdarzone talentem muzycznym, pragnące włączać się w służbę liturgiczną (aspekt liturgiczny).
