W piątek, 24 października 2025 r., w sanktuarium św. Józefa w Przemyślu rozpoczęło się nabożeństwo „24 Godziny Męki Pańskiej” oparte na tekstach rozważań Służebnicy Bożej Luisy Piccarretty. Eucharystii inaugurującej modlitwę przewodniczył bp Stanisław Jamrozek.
W homilii bp Jamrozek podkreślił, że tajemnica królestwa Bożego, objawiona prostaczkom, dotyczy Boga, który kocha człowieka i pragnie jego zbawienia. Zaznaczył, że człowiek jest słaby i to Bóg wyzwala, a Jezus Chrystus poniósł grzechy na krzyż, dając siłę do ich pokonywania. Walka z grzechem jest trudna, wymaga opierania się mu „aż do przelewu krwi”, jak mówi autor Listu do Hebrajczyków. Aby wejść na „Świętą Górę” i dostać się do Boga, trzeba pozbyć się zbędnego ciężaru, zwłaszcza grzechu.
Biskup Jamrozek nawiązał do słów św. Jana od Krzyża o „wędrówce na górę” jako ciągłym zmaganiu ze „starym człowiekiem”, grzechem i słabością, aby pozwolić Bogu wciągnąć na tę górę. Podkreślił również znaczenie rozpoznawania znaków czasu w życiu duchowym i Kościoła, takich jak wojna na wschodzie czy pogarda dla ludzi wierzących i życia ludzkiego.
Przywołał słowa papieża Benedykta XVI, który za największe wyzwanie i znak czasu uważał „dyktaturę relatywizmu”, gdzie człowiek sam siebie czyni Bogiem, stawiając się na pierwszym miejscu i narzucając swój punkt widzenia.
Jak wskazał bp Jamrozek, bł. ksiądz Jan Balicki uczy, że właściwą postawą jest pokora, która pozwala rozpoznać prawdę o sobie, o Bogu i o drugim człowieku. Pokorny człowiek odkrywa, że jest dzieckiem Bożym, obdarowanym przez Boga, i nosi w sobie godność dziecka Bożego, co powinno prowadzić do szacunku dla każdego człowieka.
Hierarcha zaznaczył, że pokora wymaga przyznania się do grzeszności, jak czynił to ksiądz Balicki, mówiąc o sobie, że jest „niczym, prochem, człowiekiem pełnym grzechu”. Chodzenie w „światłości Bożej” pozwala dostrzec nawet najmniejsze grzechy. Przyznanie się do grzechów przywraca utraconą godność dziecka Bożego i łaskę uświęcającą.
Kaznodzieja wskazał na trudność pokory w stosunku do drugiego człowieka, cytując św. Pawła z Listu do Filipian, aby „w całej pokorze uważali jedni drugich za wyżej stojących od siebie”. Tłumaczył to tym, że nie znamy serca drugiego człowieka, które być może jest bliższe Bogu.
Biskup ostrzegał przed próżną chwałą i pychą, która jest największym grzechem przeciwko pokorze, stawiając człowieka na miejscu Boga. Pycha, jak diabeł w raju, prowadzi do odrzucenia Boga i utraty zbawienia.
Jak stwierdził hierarcha, pokora wobec samego siebie to przyznanie się do słabości i grzechów. Biskup Jamrozek podkreślił, że pokory uczy się, patrząc na Jezusa, który „uniżył samego siebie, przyjął postać sługi, stał się posłusznym aż do śmierci”. Bóg wywyższył Jezusa, ponieważ się uniżył.
Błogosławiony ksiądz Jan Balicki uczył, że upokorzenia są doświadczeniami zesłanymi przez Boga, które powinny rodzić pragnienie zwracania się do Niego. Przykładem pokory jest Matka Najświętsza, która wyśpiewuje, że Bóg „strącił władców z tronów, a wywyższył pokornych”.
Biskup Jamrozek przypomniał, że „Bóg pysznym się sprzeciwia, a pokornym łaskę daje”. Bliskość z Bogiem osiąga się dzięki Bożej łasce, o którą należy prosić. Pokora jest owocem modlitwy, dziękczynienia i dostrzegania Bożego działania w życiu.
Kaznodzieja zakończył wezwaniem do modlitwy o pokorę i umiejętność przyznawania się do grzechu, mając świadomość, że siłę do wyzwolenia daje Bóg przez Jezusa Chrystusa. Apelował o to, by w świecie było więcej ludzi pokornych, którzy ustalają wszystko z Bogiem i kierują się Jego prawami.
Po Mszy świętej w procesji eucharystycznej bp Jamrozek przeniósł Najświętszy Sakrament do Sali Kolumnowej, gdzie rozpoczęła się dwudziestoczterogodzinna adoracja Pana Jezusa. W czasie adoracji odczytywane są mistyczne teksty rozmów między Służebnicy Bożej Luisą Piccarretty, a Panem Jezusem. Pierwszą godzinę rozważań poprowadził bp Stanisław Jamrozek.
Tekst: Łukasz Sztolf
Zdjęcia: Marian Boczar
