Abp Adam Szal wystosował list pasterski na Wielki Post 2026. Metropolita przemyski zachęca w nim, aby własnym przykładem uświęcić okres pokuty. List należy odczytać we wszystkich kościołach i kaplicach Archidiecezji Przemyskiej w 1. Niedzielę Wielkiego Postu, tj. 22 lutego 2026 r.
Abp Szal na początku swojego listu zaznacza, że Wielki Post to „czas głębokiej zadumy nad Bogiem, który z miłości do człowieka nie oszczędził własnego Syna, lecz za nas Go ofiarował”. – Każdy mijany przez nas krzyż, każdy wizerunek ukrzyżowanego Jezusa, ma nam przypominać i uobecniać prawdę o Zbawicielu, który wydaje się z cichym wołaniem zwracać do nas: „Zobaczcie, jak Was miłuję” – napisał hierarcha i zachęca, aby nie poprzestać jedynie na aktach pokuty, ale zadbać o „całościową postawę ucznia Chrystusa”.
Jak wskazuje abp Szal, Jezus jest dobrym Nauczycielem, który chce „poprzez poszczególne lekcje doprowadzić nas do prawdy o swojej śmierci i do zmierzenia się z faktem Zmartwychwstania”. – Lekcje te mają uczynić nas Jego świadkami i przygotować do pójścia z ewangelicznym świadectwem na cały świat – nawiązuje hierarcha do hasła roku duszpasterskiego „Uczniowie-misjonarze”.
Metropolita przemyski przestrzega, że „szatan bez przerwy, jakże często skutecznie, usiłuje nam wmówić, że bogactwo i używanie życia są gwarancją upragnionego szczęścia”. – Postarajmy się zatem o przywrócenie lub organizację stałych, rodzinnych spotkań, wspólnej modlitwy, treściwych i konstruktywnych rozmów. Powalczmy o realizację chrześcijańskich wartości w nas i wokół nas – zachęca arcybiskup. – Zwłaszcza o stosowne wychowanie naszych dzieci i naszej młodzieży, którą w ostatnich latach agresywnie próbuje się wykorzeniać z wiary, tradycji i tożsamości. Zachęcajmy ich do włączania się w parafialne wspólnoty, ruchy i stowarzyszenia katolickie oraz w diecezjalne inicjatywy duszpasterskie, jak chociażby Spotkanie Młodych Archidiecezji Przemyskiej, które w tym roku odbędzie się w Rymanowie w dniach 10-12 kwietnia – dodaje i apeluje o uczestnictwo w wielkopostnych nabożeństwach pasyjnych, częstszego korzystania z sakramentów świętych i rodzinnego lektury Pisma Świętego. – Niech przykładem i wzorem będzie dla nas Błogosławiona Rodzina Ulmów, która wspólnie modliła się i rozważała Słowo Boże, a przez to kształtowała swoje postawy – napisał hierarcha.
Abp Szal ostrzega przed materializmem współczesnego świata, który każdego dnia bombarduje człowieka. – Próbuje się nam wmawiać, że w życiu najważniejsze jest uznanie, bycie zauważanym, ważnym, znaczącym, co ma przekładać się na mierzalne sukcesy społeczne – zaznacza hierarcha. – Z ewangelicznej opowieści o Chrystusie wynika jednoznacznie, że nasze człowieczeństwo i chrześcijaństwo ma się realizować w służbie drugiemu człowiekowi – dodaje i zachęca, aby rzeczywiście w swoim życiu dostrzegać bliźniego, szczególnie będącego w trudnej sytuacji życiowej. – Miejmy odwagę, by przebaczać i sami prośmy o przebaczenie – apeluje.
Metropolita przemyski w swoim liście na Wielki Post 2026 piętnuje wszelkie przejawy „bałwochwalstwa, czyli odrzucenia Boga w przestrzeni życia osobistego i społecznego”. – Takie samouwielbienie i uleganie pokusie bałwochwalstwa to swoisty kompromis ze złem i kwestionowanie miłości i opatrzności Stwórcy – przypomina i dlatego w okresie pokuty zaprasza, aby znaleźć więcej czasu na adorację Najświętszego Sakramentu. – To doskonały sposób, by odczuć bliskość Jezusa i czuwać przy Nim, kiedy tak wielu z nas i tak często skazujemy Go na samotność i opuszczenie – napisał abp Szal.
Hierarcha kończy tegoroczny list na Wielki Post apelem modlitewnym. – Polecam Waszej pamięci i modlitewnej trosce całą Archidiecezję Przemyską oraz Waszych duszpasterzy. Módlcie się za nich, aby byli kapłanami według Serca Jezusowego – zwraca się do Diecezjan, a kapłanów prosi – „ochoczo i gorliwie sprawujcie sakrament miłosierdzia Bożego oraz przepowiadajcie o miłości Boga wyrażonej w ofierze krzyża”.
Abp Szal dziękuje wszystkim zaangażowanym w kursy animatorów parafialnych i biblijnych, za spotkania Parafialnych i Szkolnych Kół Caritas, a także za wspieranie każdym gestem „potrzebujących, dotkniętych kataklizmami czy dramatem wojennego konfliktu”. – Wyrażam wdzięczność za nieustanną modlitwę za arcybiskupa Józefa, której owoce niewątpliwie odczuwa i za którą z serca dziękuje – zaznacza hierarcha i zapewnia swoją pamięć oraz modlitwę za wszystkich chorych i cierpiących. – Niech zbliżające się święta Wielkanocne ugruntują nas w wierze, zachęcą do czynnej miłości i podtrzymają w nadziei – kończy abp Adam Szal swój tegoroczny list na Wielki Post 2026.
Poniżej publikujemy pełną treść listu pasterskiego na Wielki Post 2026:
LIST PASTERSKI
Metropolity Przemyskiego na Wielki Post 2026
Własnym przykładem uświęcić okres pokuty
Drodzy Bracia i Siostry!
W Środę Popielcową rozpoczęliśmy liturgiczny okres Wielkiego Postu. To czas głębokiej zadumy nad Bogiem, który z miłości do człowieka nie oszczędził własnego Syna, lecz za nas Go ofiarował. Każdy mijany przez nas krzyż, każdy wizerunek ukrzyżowanego Jezusa, ma nam przypominać i uobecniać prawdę o Zbawicielu, który wydaje się z cichym wołaniem zwracać do nas: „Zobaczcie, jak Was miłuję”. Wielki Post skłania nas także do pogłębionej, szczerej refleksji nad stanem naszego ducha i naszej wiary, która powinna rodzić dobre owoce, budować pokój i urzeczywistniać czynną miłość bliźniego. Stąd pojawiające się w liturgii wezwania do pokuty, wyrzeczenia i nawrócenia, stąd zachęty do modlitwy, postu i jałmużny. Akty pokutne jednak nie są i nie mogą być celem same w sobie. Chodzi o coś znacznie ważniejszego, a mianowicie o całościową postawę ucznia Chrystusa.
On sam, dobry Nauczyciel, prowadzi nas ścieżkami Wielkiego Postu, by poprzez poszczególne lekcje doprowadzić nas do prawdy o swojej śmierci i do zmierzenia się z faktem Zmartwychwstania. Lekcje te mają uczynić nas Jego świadkami i przygotować do pójścia z ewangelicznym świadectwem na cały świat. Wielkopostna droga, jaką proponuje nam Chrystus, wiedzie przez góry. Pierwsza niedziela Wielkiego Postu prowadzi nas na górę kuszenia i pustynię. Jest to miejsce umartwienia – Jezusa i nasze. Druga niedziela Wielkiego Postu zaprosi nas na Górę Przemienienia. Jezus, po zapowiedzi swojej śmierci, przemieni się, aby umocnić uczniów na czas Męki. Wydarzenie to przypomni także o konieczności przemiany naszych serc. W trzecią niedzielę Wielkiego Postu wejdziemy na dwie góry: na górę Synaj, na której otrzymaliśmy przykazania oraz na górę Syjon, czyli górę świątynną. Przykazań mamy przestrzegać, by lepiej poznawać i głębiej umiłować Boga, a przez to przygotować się do życia wiecznego. Na Syjonie uczymy się rozpoznawać oczekiwanego Mesjasza jako znaku sprzeciwu i powstania z upadku. W czwartą niedzielę Wielkiego Postu wejdziemy na Kalwarię, gdzie Jezus zostanie wywyższony na krzyżu.
Naszą wielkopostną wędrówkę w szkole Jezusa rozpoczynamy dzisiaj wsłuchując się w ewangeliczny tekst ukazujący nam realne pokusy, przeszkody i niebezpieczeństwa, jakie pojawiają się i – nazbyt często – szkodzą w budowaniu więzi miłości z Bogiem i bliźnimi. Każdy człowiek jest z nimi konfrontowany. Słyszymy o pokusie niepohamowanej chęci posiadania dóbr materialnych oraz realizowania za wszelką cenę własnych pragnień i dążeń, nierzadko grzesznych i raniących bliskich. To postawa życiowej konsumpcji, która prowadzi do skrajnego egoizmu, stojącego w jaskrawej sprzeczności z cnotą pokory, za którą idą dla odmiany umiejętność powściągliwości oraz gotowość do wyrzeczeń, niezbędne w kształtowaniu wyobraźni miłosierdzia. Ileż dramatów dzieje się w naszych rodzinach w wyniku różnego rodzaju uzależnień? Jak wiele chłodu i pustki można spotkać w naszych domach rodzinnych, gdzie w imię pogoni za awansem zawodowym lub gromadzeniem dóbr materialnych, poprzez długie godziny spędzane przed telewizorem, komputerem czy smartfonem, w samotności i zagubieniu próbują funkcjonować dzieci, czekające na mądre i kochające serca swoich rodziców lub osoby starsze i schorowane, czekające na zatroskane serca swoich dzieci czy sąsiadów? Czy nie zamieniliśmy czasami naszych domów w wygodne mieszkania hotelowe, czyniąc to za cenę zgubienia po drodze miłości, relacji, więzi i dialogu? Do wspólnego życia i prawidłowego funkcjonowania domu potrzebna jest nasza realna, fizyczna obecność!
Szatan bez przerwy, jakże często skutecznie, usiłuje nam wmówić, że bogactwo i używanie życia są gwarancją upragnionego szczęścia. To stare jak świat kłamstwo, na które stale dajemy się nabierać. O jakości i wartości życia nie decyduje bowiem ilość nagromadzonych dóbr, ale jakość naszych więzi z Bogiem i bliźnimi, nasze zaangażowanie w szerzeniu dobra, zdolnego przemieniać ludzi, z którymi spotykamy się na co dzień. Postarajmy się zatem o przywrócenie lub organizację stałych, rodzinnych spotkań, wspólnej modlitwy, treściwych i konstruktywnych rozmów. Powalczmy o realizację chrześcijańskich wartości w nas i wokół nas, zwłaszcza o stosowne wychowanie naszych dzieci i naszej młodzieży, którą w ostatnich latach agresywnie próbuje się wykorzeniać z wiary, tradycji i tożsamości. Zachęcajmy ich do włączania się w parafialne wspólnoty, ruchy i stowarzyszenia katolickie oraz w diecezjalne inicjatywy duszpasterskie, jak chociażby Spotkanie Młodych Archidiecezji Przemyskiej, które w tym roku odbędzie się w Rymanowie w dniach 10-12 kwietnia.
Zainicjujmy wspólne, rodzinne uczestnictwo w wielkopostnych celebracjach i nabożeństwach pasyjnych, takich jak Gorzkie Żale, Droga Krzyżowa czy Godzinki o Męce Pańskiej. Motywujmy się wzajemnie do sakramentalnej spowiedzi, wcześniej wybaczając sobie urazy i przewinienia. Jakże cennym może okazać się rodzinne czytanie i rozważanie Pisma Świętego, dzięki któremu damy prowadzić się Duchowi Świętemu, który będzie formował nasze serca i umysły. Niech przykładem i wzorem będzie dla nas Błogosławiona Rodzina Ulmów, która wspólnie modliła się i rozważała Słowo Boże, a przez to kształtowała swoje postawy.
Drodzy Diecezjanie!
Każdego dnia jesteśmy bombardowani hasłami ideologicznymi, promowanymi nachalnie w mediach internetowych. Próbuje się nam wmawiać, że w życiu najważniejsze jest uznanie, bycie zauważanym, ważnym, znaczącym, co ma przekładać się na mierzalne sukcesy społeczne. Pokusa władzy objawia się w obecnych czasach nie tyle w formie pretendowania do władz instytucjonalnych, co w chęci górowania nad innymi, bycia rozpoznawanym, słuchanym, wyznaczającym trendy. Prowadzi to nierzadko do wywyższania się i pogardy wobec drugiego człowieka, zwykle wówczas, gdy ten myśli i żyje inaczej. Z drugiej strony nie brakuje też takich, którzy z faryzejską dumą piętnują postawy innych i usiłują być pseudostrażnikami moralności, zapominając, że nawrócenie zaczyna się zawsze od siebie.
Z ewangelicznej opowieści o Chrystusie wynika jednoznacznie, że nasze człowieczeństwo i chrześcijaństwo ma się realizować w służbie drugiemu człowiekowi. Tymczasem, czy w ogóle dostrzegamy drugiego człowieka? Zwłaszcza tych potrzebujących: nieszczęśliwych małżonków, osamotnione dzieci, sąsiadów w potrzebie, ludzi starszych i chorych? Czy stajemy w obronie tych, którzy są stygmatyzowani i wyśmiewani przez negatywne i nieprawdziwe opinie? Czy nie daliśmy się wciągnąć w jakąś spiralę fałszywych osądów i pomówień? Ucinajmy stanowczo takie zachowania, rozrywajmy zaklęte kręgi nienawiści, uzdrawiajmy sytuacje pełne nieufności i niedomówień. Miejmy odwagę, by przebaczać i sami prośmy o przebaczenie. Tylko w ten sposób odzyskamy upragniony pokój serca, który niech będzie zawsze wsparty sakramentalną łaską otrzymaną podczas spowiedzi.
Wpatrujmy się w Jezusa umęczonego na krzyżu! Bóg wyraża swoją miłość do człowieka swoją ofiarą, cierpieniem, przelaną krwią. Nie uprawia taniego populizmu, nie pretenduje do politycznego czy mesjańskiego imperializmu. Jedynie woła z miłością i pokorą: „Ojcze przebacz im, bo nie wiedzą co czynią”. Jezus nigdy nie gardzi człowiekiem, ale zawsze staje u jego boku, aby go przemienić, uzdrowić i uświęcić.
W naszym życiu wiary, o czym przypomina nam zawsze Wielki Post i usłyszana dzisiaj Ewangelia, jesteśmy również stale konfrontowani z pokusą bałwochwalstwa, czyli odrzucenia Boga w przestrzeni życia osobistego i społecznego. Jakież to smutne, gdy sami usiłujemy stanowić o porządku świata, kiedy zagłuszamy w sobie nadprzyrodzoność i duchowość, kiedy – skądinąd nonsensownie – uzurpujemy sobie prawa należne wyłącznie Bogu. Takie samouwielbienie i uleganie pokusie bałwochwalstwa to swoisty kompromis ze złem i kwestionowanie miłości i opatrzności Stwórcy. Szatan, obiecując nam rzeczy, których nie może nam dać, chce tutaj wyraźnie zastąpić Boga.
Zachęcam, abyśmy w Wielkim Pości znaleźli więcej czasu na adorację Najświętszego Sakramentu. To doskonały sposób, by odczuć bliskość Jezusa i czuwać przy Nim, kiedy tak wielu z nas i tak często skazujemy Go na samotność i opuszczenie. Z uwagą i pobożnością wsłuchujmy się w wielkopostne nauki rekolekcyjne oraz z głębszą zadumą rozważajmy teksty Pisma Świętego, abyśmy lepiej poznali, umiłowali i naśladowali naszego Odkupiciela.
Drodzy Bracia i Siostry!
Polecam Waszej pamięci i modlitewnej trosce całą Archidiecezję Przemyską oraz Waszych duszpasterzy. Módlcie się za nich, aby byli kapłanami według Serca Jezusowego – cichymi, pokornymi, oddanymi wiernej służbie Chrystusowi i Jego Kościołowi. Drodzy Kapłani, ochoczo i gorliwie sprawujcie sakrament miłosierdzia Bożego oraz przepowiadajcie o miłości Boga wyrażonej w ofierze krzyża. Trwajcie na modlitwie przed Najświętszym Sakramentem. Zachęcajcie swoich parafian do czynnego włączenia się w trwające kursy animatorów parafialnych i biblijnych. Dziękuję za Waszą dyspozycyjność, poświęcenie i duszpasterską aktywność, połączoną ze świadectwem wiary.
Korzystając z okazji, dziękuję wszystkim Diecezjanom za każdą modlitwę, ofiarę i gest dobroci, jaki świadczycie wobec potrzebujących, dotkniętych kataklizmami czy dramatem wojennego konfliktu. Wyrażam wdzięczność za nieustanną modlitwę za arcybiskupa Józefa, której owoce niewątpliwie odczuwa i za którą z serca dziękuje. Słowa podziękowania należą się także tym wszystkim, którzy wraz z Caritas Archidiecezji Przemyskiej włączają się w rozbudzanie wyobraźnie miłosierdzia i „formację serca”, uczestnicząc w spotkaniach Parafialnych i Szkolnych Kół Caritas.
Wszystkich chorych, cierpiących i samotnych noszę w swoim sercu. Proszę Was, upraszajcie dar wiary dla dzieci i młodzieży oraz włączajcie własne przeciwności i cierpienia w żarliwą modlitwę o nowe powołania kapłańskie, misyjne i zakonne.
Niech zbliżające się święta Wielkanocne ugruntują nas w wierze, zachęcą do czynnej miłości i podtrzymają w nadziei.
Z serca błogosławię
✠ Adam Szal
Arcybiskup Metropolita Przemyski
List należy odczytać we wszystkich kościołach i kaplicach Archidiecezji Przemyskiej w 1. Niedzielę Wielkiego Postu, tj. dnia 22 lutego 2026 r.
