W niedzielę, 25 października 2026 r., w klasztorze klauzurowym ss. Karmelitanek Bosych w Przemyślu odbyły się uroczystości z okazji setnej rocznicy konsekracji kościoła zakonnego. Eucharystii jubileuszowej przewodniczył abp Adam Szal, który w homilii przybliżył zgromadzonym głębokie znaczenie świątyni oraz bogatą historię przemyskiego klasztoru.
Metropolita przemyski w homilii wskazał na trzy wymiary świątyni, o których mówiła Liturgia Słowa: świątynię materialną, samego Jezusa Chrystusa oraz świątynię, którą są sami wierni. – Tą trzecią świątynią jesteśmy my, namaszczeni, naznaczeni Duchem Świętym. To świątynia, którą jesteśmy na mocy chrztu świętego – zaznaczył hierarcha.
Metropolita podkreślił, że kościół, jako budynek, jest przede wszystkim domem Bożym i domem modlitwy, w którym człowiek może odnaleźć bezpieczeństwo i formację. To właśnie w kościele Chrystus jest stale obecny w swoim Słowie, sakramentach oraz cichych modlitwach wiernych. – Jest to brama do nieba. Jest to kawałek nieba na ziemi – podkreślił kaznodzieja. Dodał również, że świątynia „jest mocna przez wiarę, jest mocna przez kamienie, które ją tworzą” oraz piękna dzięki obecności ludzi, którzy jako ochrzczeni stają się jej żywymi kamieniami.
Ważną częścią homilii było przywołanie historii ss. Karmelitanek Bosych, które przybyły do Przemyśla pod koniec XIX wieku – dokładnie 1 marca 1884 roku. Stało się to w wyniku prześladowań zakonów w Prusach, skąd siostry trafiły najpierw do Krakowa, a następnie do Przemyśla. Arcybiskup przypomniał ich prośbę skierowaną do biskupa Soleckiego, w której napisały, że „pragną modlitwą, ofiarą, życiem pokutnym służyć diecezji przemyskiej jako części Kościoła polskiego” – powiedział abp Szal.
Choć początki obecności sióstr w Przemyślu były bardzo trudne, dzięki dobroczyńcom oraz duszpasterzom wybudowano kościół i klasztor. Przez dziesięciolecia karmelitankom służyli kapłani przemyscy, w tym szczególnie upamiętniony w tej świątyni kanclerz kurii ks. Józef Wiejowski, bp Łukasz Solecki oraz św. bp Józef Sebastian Pelczar.
Hierarcha wyjaśnił także różnicę pomiędzy poświęceniem kościoła, którego w 1900 roku dokonał św. Józef Sebastian Pelczar, a jego uroczystą konsekracją, przeprowadzoną 24 października 1926 roku przez bpa Anatola Nowaka. Wskazał, że konsekracja to długi obrzęd, podczas którego namaszcza się ołtarz i ściany świątyni. – Całe piękno konsekracji polega na tym, że świątynia jest namaszczona Krzyżem Świętym – dodał arcybiskup, tłumacząc, że przypomina to wiernym o ich własnym powołaniu do bycia świątynią Ducha Świętego.
Na zakończenie abp Szal wyraził wdzięczność wszystkim budowniczym, dobroczyńcom oraz osobom dbającym o piękno tej świątyni. – Ta świątynia jest nie po to tylko, żeby cieszyć oko, ale po to, żeby podnosić ducha – podsumował kaznodzieja.
Po Mszy świętej metropolita przemyski wraz towarzyszącymi mu kapłanami, spotkał się z siostrami, które na co dzień prowadzą życie zamknięte – klauzurowe.
Tekst: Łukasz Sztolf
Zdjęcia: ss. Karmelitanki
