W niedzielę, 30 sierpnia 2026 r., abp Adam Szal przewodniczył Eucharystii z obrzędem poświęcenie kościoła pw. św. Mikołaja w Niebieszczanach. Wspólnota parafialna obchodzi w tym roku jubileusz 100-lecia budowy świątyni.
W wygłoszonej homilii abp Adam Szal nawiązał do odczytanej Ewangelii o wypędzeniu kupców ze świątyni jerozolimskiej. – Pan Jezus poprzez swoje postępowanie, poprzez usunięcie kupców, ludzi, którzy w jakiś sposób tworzyli rozgardiasz w świątyni, chce pokazać, że nie wszystkim wolno przebywać w świątyni, że nie wszystko można w świątyni robić – powiedział abp Szal. Kaznodzieja wyjaśnił, że Chrystus swoim radykalnym zachowaniem przypomina nam o właściwym charakterze tego miejsca. – Świątynia to miejsce, to budowla, która jest poświęcona Panu Bogu – podkreślił kaznodzieja.
Metropolita przemyski przybliżył wiernym historię świątyni jerozolimskiej oraz wyjaśnił głęboki sens aktu poświęcenia kościoła. – Jeżeli mówimy o uroczystym poświęceniu, o tak zwanej konsekracji, to można powiedzieć, że jest to szczególny akt, poprzez który my przekazujemy tę świątynię na wyłączną własność Pana Boga. To jest jakby ambasada Pana Boga – zaznaczył hierarcha. Dodał również, że kościół nie jest obiektem służącym celom świeckim, lecz jest to „dom, który jest przeznaczony dla Pana Boga, dom Ojca, dom Boga”, w którym to On sam jest gospodarzem.
Wskazując na trzy główne wymiary przeżywanej uroczystości, arcybiskup określił świątynię jako przestrzeń oddawania czci Bogu, miejsce Bożego działania oraz przestrzeń kultu i skupienia. – To miejsce, w którym Pan Bóg działa. Działa dla każdego z nas. Działa wobec każdego z nas. Pan Bóg w tym miejscu nas oświeca, oświeca swoim Słowem, uwalnia nas od grzechu poprzez sakrament pokuty, poprzez inne sakramenty święte – tłumaczył abp Szal.
Hierarcha wyraził wdzięczność za stuletnią historię świątyni w Niebieszczanach, której parafialne korzenie sięgają XV wieku.- Dzisiaj dziękujemy Panu Bogu, że od stu lat ta świątynia już służy, że została poświęcona sto lat temu, została oddana Panu Bogu, a dzisiaj to poświęcenie ma szczególny charakter, bo jest związane ze szczególnymi modlitwami, z namaszczeniem ścian, z namaszczeniem ołtarza – mówił kaznodzieja. Podkreślił, że kościół ten jest domem Słowa Bożego, domem chleba (Eucharystii) oraz domem przebaczenia i miłosierdzia.
Na zakończenie abp Adam Szal zachęcił wiernych do regularnego nawiedzania kościoła i budowania żywej wspólnoty wiary. – Niech to będzie dom Boży, ale także i nasz dom, nasza świątynia. Nie świątynia papieża, nie świątynia biskupa, nie świątynia księdza proboszcza, ale nasza świątynia. Świątynia, w której gromadzi się lud Boży wędrujący z wielkim zaangażowaniem do nowej ziemi obiecanej, czyli do niebieskiego Jeruzalem, do nieba – podsumował arcybiskup.
W 1376 roku wieś była wzmiankowana jako Najna lub Nana, a w 1430 roku Niebieszczany były lokowane przez Fryderyka z Miśni, na prawie niemieckim. W 1451 roku Jan Myssnar – syn Fryderyka z Jaćmierza, ufundował uposażenie parafii w Niebieszczanach, a w 1461 roku uposażył parafię o kolejne dotacje. Po Jaćmirskich właścicielami Niebieszczan byli Drohojowscy, protestanci. Od 1559 roku Stanisław Drohojowski zamienił kościół w Niebieszczanach i wiele kościołów w ziemi sanockiej na zbory kalwińskie. W 1621 roku na mocy wyroku sądu królewskiego w Lublinie, katolicy w Niebieszczanach odzyskali kościół.
W 1712 roku zbudowano następny drewniany kościół, który w 1745 roku konsekrował bp Wacław Hieronim Sierakowski, pw. św. Mikołaja Biskupa. W 1895 roku kościół został wyremontowany. W 1925 roku zbudowano obecny murowany kościół w stylu neogotyckim, który w 1925 roku został poświęcony. W 1937 roku na terenie parafii było 2 243 rzymsko-katolików (w tym: Niebieszczany – 1 896, Prusiek – 343), 470 grekokatolików i 8 Żydów.
W kościele znajduje się ołtarz główny z XVII wieku przeniesiony ze starego drewnianego kościoła, odnowiony w 1972 roku przez Stanisława Filipa i Macieja Kauczyńskiego. Z dawnego kościoła zachował się jeszcze m.in. krucyfiks z 2 ćw. XV wieku oraz późnobarokowe rzeźby.
Tekst: Łukasz Sztolf
Zdjęcia: Katarzyna Koczeń
