– Piękno świątyni otwiera nas na kontakt z Panem Bogiem – powiedział abp Adam Szal w parafii pw. św. Walentego i Narodzenia Najświętszej Maryi Panny w Wiązownicy. Metropolita przemyski przewodniczył Eucharystii odpustowej połączonej z poświęceniem kościoła – namaszczeniem ołtarza i ścian świątyni. Uroczystość przypadła w stulecie pierwszego błogosławieństwa obecnego miejsca kultu.
W wygłoszonej homilii metropolita przemyski przypomniał, czym jest świątynia dla wierzących. – Świątynia, taka czy inna, jest miejscem, gdzie spotykamy się z rzeczywistością ponadmaterialną – powiedział abp Szal. Dodał również, że to w kościołach obecne jest sacrum, do którego zmierzamy. Kaznodzieja podkreślił, że to człowiek potrzebuje materialnego miejsca modlitwy. – Pan Bóg nie potrzebuje świątyń dla swojej chwały, dla jakiejś swojej radości. Tej świątyni, tych świątyń, potrzebujemy my – zaznaczył hierarcha. Świątynia ma bowiem uświadamiać ludziom, że są dziećmi Bożymi powołanymi do świętości.
Abp Szal wyjaśnił także głęboki sens obrzędu konsekracji. – Uroczyście poświęcić ten kościół, namaścić go olejem krzyżma świętego, to znaczy oddać go na służbę Panu Bogu. To powiedzieć, że tutaj gospodarzem, tutaj właścicielem Tym, który tutaj mieszka, jest nie kto inny jak Pan Bóg – podkreślił kaznodzieja. Jednocześnie przypomniał o konieczności troski o własne wnętrze. – W naszych sercach ma być też świątynia Ducha Świętego, gdyż jesteśmy powołani do tego, aby być świętymi – dodał arcybiskup, wskazując, że Syn Boży pragnie mieszkać w tabernakulum ludzkiego serca i duszy.
Nawiązując do historii, hierarcha przypomniał początki kultu w tym miejscu, które sięgają lat 1620–1622. Wówczas mieszkańcy Jarosławia, uchodząc przed epidemią, czyli tzw. „morowym powietrzem”, przyzywali pomocy św. Walentego, co dało początek jego kultowi w Wiązownicy. Metropolita przemyski wyraził wdzięczność budowniczym oraz wszystkim, którzy na przestrzeni lat odbudowywali i odnawiali świątynię po licznych zniszczeniach, dbając o to, aby lud Boży miał godne miejsce spotkań.
W homilii kaznodzieja zwrócił także uwagę na estetykę miejsc kultu. – Piękno świątyni otwiera nas na kontakt z Panem Bogiem – zauważył abp Szal, porównując modlitwę w pięknym otoczeniu do spożywania posiłku przy użyciu pięknej zastawy, co nadaje tej czynności walor estetyczny i zbliża do Boga. Wyraził przy tym uznanie dla dbałości o kościoły w archidiecezji przemyskiej i na całym Podkarpaciu, gdzie nawet w małych miejscowościach świątynie są czyste, zadbane i wyremontowane.
Na zakończenie abp Szal powierzył parafię opiece Matki Najświętszej, zachęcając do realizowania Jej testamentu z Kany Galilejskiej: „uczyńcie cokolwiek Syn mój wam powie” – zakończył hierarcha.
W 1622 roku uciekinierzy (przed epidemią) z Jarosławia wybudowali kaplicę pod wezwaniem św. Walentego, patrona „od morowego powietrza”. W 1720 r. do wybudowanej kaplicy dobudowano prezbiterium i w ten sposób powstał pierwszy kościół. Opiekę nad tym kościołem i Wiązownicą zlecono Kolegium Wikarych z Jarosławia. W 1753 r., biskup Sierakowski utworzył placówkę duszpasterską, którą obsługiwał wikariusz z Jarosławia – przez pewien czas dojeżdżał, a od 1802 r. zamieszkał na miejscu. W 1865 r. utworzono parafię, do której miały należeć: Wiązownica, Piwoda, Nielepkowice, Manasterz i Czerwona Wola. W 1884 r. dotychczasowy kościół drewniany spalił się, w latach 1888-1890 r. wybudowano murowany w stylu gotyckim.
W latach 1914-15 w czasie działań wojennych kościół ten został zburzony. Wybudowano tymczasową kaplicę, w której odprawiano nabożeństwa. W nowym miejscu w latach 1923-1926 wybudowano istniejący do dziś kościół.
Tekst: Łukasz Sztolf
