W pierwszy czwartek, 2 października 2025 r., w parafii pw. Przemienienia Pańskiego w Sanoku abp Adam Szal przewodniczył Eucharystii z obrzędem konsekracji wdowy – Marii Czech.
Na początku Eucharystii abp Adam Szal wezwał zebranych do modlitwy za konsekrowaną wdowę, która „na mocy starożytnego zwyczaju sięgającego swymi korzeniami pierwszych dziesiątków lat chrześcijaństwa wstępuje szeregi wdów. – Modlimy się o błogosławieństwo dla niej. Modlimy się o to, aby Pan Bóg umacniał nasz Kościół – prosił metropolita przemyski.
W okolicznościowej homilii ks. prał. Andrzej Skiba podkreślił wyjątkowość uroczystości konsekracji wdów, która jest pierwszym tego typu wydarzeniem w kościele parafialnym w Sanoku, mimo że w diecezji jest już ich kilkadziesiąt.
Kaznodzieja przypomniał, że stan wdów konsekrowanych ma swoje korzenie w starożytnej tradycji chrześcijańskiej, gdzie wdowy cieszyły się uznaniem. – Wdowieństwo jest stanem życia ściśle określonym przez Kościół święty, przez jego praktykę, szczególnie praktykę Kościoła pierwotnego z pewnymi modyfikacjami aż po dzień dzisiejszy – mówił kaznodzieja. – Składając śluby, wdowa podejmuje się życia chrześcijańskiego bardziej radykalnego. To wyraz niepodzielnego poświęcenia się Bogu na wyłączną służbę i ludziom, swojej rodziny, najbliższym – dodał i przybliżył nauczanie Kościoła odnośnie wdów konsekrowanych.
Jak zaznaczył ks. Skiba, w skali krajowej wzrasta liczba wdów pragnących wejścia na drogę wdowieństwa poświęconego Bogu oraz służbie Kościołowi. – Kiedy patrzymy na obecnych wiernych znajdujących się w naszych kościołach, to zauważamy, że duży procent tych, którzy przychodzą do naszych świątyń, także w dni powszednie, stanowią kobieta wśród nich wdowy, które częściej niż inni podejmują różnorakie posługi na rzecz Kościoła czy parafii – powiedział kapłan. – W dalszym ciągu jest matką dla swoich dzieci i babcią dla wnuków. Wokół niej może gromadzić się cała rodzina, może przeżywać wszystkie święta i uroczystości, często żyje ze swoimi pod jednym dachem – dodał.
Ks. Skiba przypomniał też pewne obowiązki, które wynikają z konsekracji wdowy. – Każda wdowa konsekrowana zobowiązana jest do częstego, w miarę możliwości nawet codziennego uczestnictwa we Mszy świętej, słuchania Słowa Bożego, modlitewnej pamięci o swoim małżonku – wyjaśniał. – Obok codziennych modlitw, które odmawia każdy czy każda z nas, wdowę konsekrowaną obowiązuje część brewiarza: jutrznia i nieszpory, a dla chętnych również modlitwa na zakończenie dnia, kompleta – dodał.
Jak zauważył kaznodzieja, wdowa swoim życiem i doświadczeniem może świadczyć, że nasza ojczyzna jest w niebie. – Jeśli z ludzkiego punktu widzenia wdowieństwo jest rozłąką, to z chrześcijańskiego punktu widzenia jest ono przygotowaniem do nowego spotkania – podkreślał kapłan. – Wdowa jest świadkiem dobroci i miłości Boga. Jest wezwaniem do nawrócenia, która pokłada swoją ufność w Bogu, która jest niewiastą modlitwy i nadziei, jest niewiastą mężną i świadkiem nadziei – powiedział ks. Skiba i dodał, że „przystępując do konsekracji każda wdowa zobowiązuje się do stałej formacji swojego sumienia, do wzrastania w wierze, a to wymaga odpowiedniej hierarchii wartości”.
Po homilii metropolita przemyski dokonał obrzędu konsekracji wdowy – Marii Czech, a na zakończenie Eucharystii podziękował za przygotowanie tej pięknej uroczystości.
W krótkim słowie także Maria Czech – wdowa konsekrowana, podziękowała Panu Jezusowi za to, że ją przygarnął, wskazał drogę i za Jego obecność. Wdowa wyraziła swoją wdzięczność wobec opiekuna – ks. Andrzeja Skiby, który zachęcił ją do uczestnictwa w spotkaniach, jak i innym kapłanom pracującym w parafii za okazane wsparcie.
Tekst: Łukasz Sztolf
Zdjęcia: ks. Szymon Kot
